Maaike pauzeert

 Weet je wel, zo'n gewoon kopje, met een gewone bloemetjes-blaadjes afbeelding in een gewone vormgeving met gewone zwarte koffie erin. Daar had ik erg behoefte aan vandaag. Gelukkig vond ik dit exemplaar in het mokkenstation. Waarom zo'n behoefte aan gewoon? Ik denk vooral door de verkiezingsperikelen en dan met name de uitslagenperikelen. Want wie zou de grootste worden? Wie zou die ene zetel extra pakken? Of in die paar duizend stemmen meer?  Ik vroeg me in al die commotie af, wie zit hierop te wachten? Voor wie is het belangrijk wie de grootste wordt? Formeren met Wilders gaat niet gebeuren, althans niet als men (andere 'grote' partijen) woord houdt. Het leveren van een premier is voorbehouden aan de grootste partij, maar na de vorige verkiezingen waar Dick Schoof naar voren werd geschoven weten we dat ook dat niet in beton gegoten is.  Symbolisch de grootste zijn wil niet zeggen dat je dat voordeel brengt, immers aan jouw poten wordt gezaagd door de overige partijen...

  Vandaag ben ik van mijn geloof gevallen. Niet definitief. Maar toch. Het zal jullie onderhand, na 86 blogs over kopjes koffie duidelijk zijn: ik ben een ontzettende koffie-liefhebber. Ik hou van het geluid van koffiebonen in een maler. Van de geur die dan vrijkomt. Mijn huidige favoriet is de Liza Kivu , een boon afkomstig van de Giraffe koffie roasters uit Rotterdam. Ooit ontdekte ik dit mooie bedrijf toen ik een B&B had in die prachtige Rot-stad (jaja, ik heb een aantal jaar een B&B gehad, ander verhaal, prachtige tijd) en op zoek was naar de ultieme echt Rotterdamse maar ook bij mijn B&B passende koffiebeleving. Als niet koffie-liefhebber mag je dit allemaal grote onzin vinden, voor mij kan goede koffie echt het verschil maken tussen een geslaagde of niet geslaagde dag. Niet alleen omdat ik ervan hou even mijn momentje te pakken, maar ook omdat ik het simpelweg heel lekker vind. Koffie is voor mij beslist iets anders dan thee of een frisje.  Het is dus ook wer...

 Daar zit ik dan, even tussen mij en mij. Op een eenpersoonskamer. In een klooster. In een bos. Met koffie in een mok van de Benedictijner monniken. En het boek Even tussen mij en mij van Elke Wiss.  Een unieke situatie op een unieke plek. Ik heb maar liefst zo'n 2.5 dag, ruim 60 uur, de tijd om puur met mezelf bezig te zijn. In voorbereiding op deze bijzondere ruim 3600 minuten heb ik niet alleen het boek bestudeerd maar ook echt mijn eigen denken onderzocht. En wel rondom een aantal trefwoorden: 62 jaar, werk, toekomst. Kort samengevat: wat wil ik de komende 5 jaar, tot mijn officiële pensioendatum op mijn 67e, doen? Het boek hielp me mijn denken over dit grote onderwerp op gang te brengen. Want als ik ga nadenken over pensioen is het eerste wat in mij opkomt: ik met pensioen, hoe dan, ik wil nog lang niet, ik vind mijn werk zo leuk, wat zal ik studenten gaan missen enzovoort. Allemaal gedachten die alleen maar blokkades opwerpen en daardoor niet helpend zijn.  Een rege...

Het is herfstvakantie. Op deze stralende dag zitten we in een cafeetje in het pittoreske Makkum. Tussen gezelschappen die voornamelijk bestaan uit al dan niet koffiedrinkende families.  Op het kopje koffie dat voor me staat zie ik het logo van Melitta. Melitta Bentz was de uitvindster van het koffiefilter. Ze deed dat in 1908, ze boorde gaten in een koperen pot en legde daarin een vel vloeipapier, afkomstig uit het schoolschriftje van haar zoon. Haar uitvinding kwam voort uit het feit dat ze zich ergerde aan koffiedik in haar kopje. En zo werd het eerste wegwerp-koffiefilter geboren.  Op 20 juni 1908 kreeg ze van het Keizerlijke Octrooibureau in Berlijn gebruiksoctrooi op haar “rondfilter met voorgemaakt filterpapier” en richtte ze het bedrijf M.Bentz op. Dit was gevestigd in Dresden. Ook haar familie, man en kinderen hielpen mee. Dat moest wel, want het startkapitaal was slechts 72 pfennig.  Blijkbaar gingen ze beurzen af, ergens staat geregistreerd dat ze in 1909 1...

 "Mevrouw, mevrouw kijk wat we hebben gevonden!" Een van 'mijn' studenten die weet dat ik een blog bijhoud met kopjes koffie staat stralend voor me met in haar handen een Eenhoornmok. "Geweldig toch?" Ja, geweldig. Dat meen ik, oprecht. Geweldig dat studenten blijkbaar de afzendinformatie, die ik standaard bijsluit als ik een mail verstuur, lezen. In die informatie staat onder andere een link naar deze blog. Blijkbaar is ze dat opgevallen. Vandaag werkte ik dus onder begeleiding van mijn Eenhoornbeker. Ik dacht ik zoek het eens even op, waar die eenhoorn, dat schattige paardje met een hoorn, voor 'staat'. Nou hou je vast want het is nogal wat... De eenhoorn wordt vaak afgebeeld met de Maagd Maria, wat zijn zuiverheid benadrukt. OK... denk ik dan. Ik weet niet of ik met Maria wil worden geassocieerd.... Ik schakel snel door naar wat er in de Keltische mythologie staat over de Eenhoorn en dat spreekt me zeker wel aan: de eenhoorn  staat het voor moed e...

 Vanochtend had ik in een paar slokken mijn eerste koffietje naar binnen gewerkt. Geen tijd voor een foto. Laat staan voor een blog-bericht. Er stond een stage-bezoek op het programma en mijn agenda gaf twee tijden aan met een half uur verschil. Hoe dat zo kwam, geen idee. De student die ik zou gaan spreken bleek onbereikbaar. Bellen naar de instelling was wat mij betreft geen optie. Dus tja, dan maar op tijd de auto in en eventueel dat half uurtje dat ik dan te vroeg zou zijn doorbrengen in een saaie gang, op de parkeerplaats of, in het beste geval, in de huiskamer van de woonlocatie. Ik ben nog maar net vertrokken als ik een appje krijg, het gesprek blijkt inderdaad dat half uurtje later gepland. Met een auto die nog wel wat lading kan gebruiken (ik rijd elektrisch) en een lijf wat zeker nog wel wat koffie kan gebruiken draai ik bij het eerste de beste tankstation met oplaadmogelijkheid van de weg. Om het feest compleet te maken neem ik er een heerlijke koek bij. Totaal niet duur...

 Vandaag sprong ik vroeg in mijn auto om naar mijn werk in Groningen te gaan. Ik had er zin in! En het werd ook een leuke dag. Maar dat kon natuurlijk niet anders in gezelschap van deze geweldige beker. Juffrouw, geen mens die me zo aanspreekt en toch voelde het een beetje zo, vooral door het voorvoegsel 'top'. Om te beginnen hadden we een top vergadering waar flink wat losse eindjes aan elkaar konden worden geknoopt en actiepunten afgetikt. Ik had een top les bij een klas waar ik eigenlijk een beetje tegenop zag omdat ik geen idee had hoe ze zouden reageren op een gastspreker die ik via Teams in de klas liet verschijnen. Ze waren zowaar zwaar onder de indruk, ik trouwens ook samen met hen. Top! Aan het eind van de dag bleken twee studenten die ik al enige tijd niet meer heb gezien toch langs te komen bij het uurtje studieloopbaanbegeleiding. Top dat ze dat aandurfden en top dat de groep ze met open armen ontving. Onderweg naar de uitgang roept een student me na, tot volgende w...

 Een van mijn kleinste kopjes pak ik er vandaag bij. Als ik deze blog heb geschreven en de foto gepubliceerd zie ik dat ze in eerste instantie op de desktop versie zelfs onzichtbaar is. Het lijkt leeg. Maar dat is het allerminst. Ze is wel zo leeg, twee slokjes en je hebt het wel gehad. Om nog even na te genieten installeer ik haar voor de foto met op de achtergrond mijn seizoenstafel waarop onder andere een uitgebloeide artisjok, wat sierfruit, boomschors en een kunstobject. Iets hoeft niet groots en meeslepend te zijn om van te genieten. Ik ben opgegroeid met de uitspraak 'het zijn de kleine dingen die het doen', niet vanuit een calvinistisch gegeven maar vanuit een idee dat er zoveel is waar je gelukkig mee kunt zijn.  Ik ben er mijn ouders dankbaar voor. Want kleine dingen, je hoeft ze alleen maar op te merken. Ze nemen weinig ruimte in. Maar doen veel. Opmerken kun je door aandacht. Door stilte. Door tijd. Hoe zeldzaam die drie zaken zijn blijkt vaak pas als je ze chronis...

Een retro kop en schotel, geen standaard vorm, jaren ’50 kleurtjes. Ik hou ervan. Dus duik ik af en toe een kringloopwinkel in. Daar struikel je over het servies, maar een écht bijzonder setje? Zeldzaam. Zeker mét de schotel er nog bij. Deze vond ik trouwens niet in een winkel, maar maakte ik met Freepik. Alhoewel 'ik'... Eén zinnetje in het Engels invoeren, en voilà: daar was ze. Samen met nog zo’n 135 andere kopjes die blijkbaar ook aan mijn ‘prompt’ voldeden. Zelfs een kopje koffie blijkt instant maakbaar. Alles is te genereren. Creativiteit kan gereduceerd tot een zoekopdracht. Zinnen en beelden rollen je scherm op. Jij hoeft alleen nog maar te klikken: ja of nee? En hop, je idee is klaar. Brochure, Insta-post, verslag, uitnodiging, collage, instructievel. Geen urenlang zwoegen maar slechts minutes away. Ik zou mijn zoektocht naar hét kopje van het moment kunnen overslaan. Gewoon eentje genereren als ik ‘m nodig heb. Lekker typen, beetje swipen, klaar. Misschien met een ech...