Maaike pauzeert

 Ik ben een groot liefhebber van koekjes. Niet eens zozeer van taarten. Vlaaien. Of gebakjes. Koekjes zijn voor mij onweerstaanbaar. De meest onweerstaanbare koekjes vind ik die van Verkade, de volkoren San Francisco's. Hier zie je nummer twee liggen op mijn niet-te-weerstaan-zodra-de-rol-open-is-lijst: koekjes met chocolade. Een collega had een aangebroken vrijwel hele rol laten liggen. Dat had ze niet moeten doen. Ik en mijn collega's gingen een voor een voor de bijl. Ik nam er eerst een. Toen nog maar een mee naar de les. Toen ik weer terug kwam van de les was er nog maar een in de rol. Ze stond daar een beetje sneuïg op de tafel. Er waren vanmiddag geen collega's meer om die laatste op te eten. En mijn collega die de rol had meegenomen had joviaal gezegd dat we ze maar moesten opeten. Ze had het over we. Maar ik ben ik. Dat is geen we. Ik loop nog even naar de koffieautomaat. Wil graag mijn administratie nog bijwerken. En tja...er niemand die me tegenhoudt... Dus nam ik...

Vandaag was echt een dag voor mezelf. Daarom had ik dit mooie rose kopje uitgezocht voor de tweede dag training over trauma sensitief onderwijs. Ik zette het tussen het 'basisboek' van Leony Coppens en de 'onzichtbare koffer'. Die koffer met daarin alles wat je aan positieve, jezelf helpende ervaringen en ideeën meeneemt in de klas, zowel als docent als student, leerling. Kind of volwassene dat blijkt er niet toe te doen.  Wel blijkt ertoe te doen in hoeverre je met al die ervaringen en ideeën, jezelf kunt reguleren. Oftewel: in hoeverre jij inzicht hebt in zogenaamde triggers, aanleidingen om in een reactie te schieten die je niet helpt te leren of les te geven in een klas of ook individueel. En in hoeverre je inzicht hebt om die triggers op een voor jou helpende manier te pareren, doordat je, al dan niet ondersteunt door anderen, bepaalde positieve ervaringen en ideeën hebt opgedaan.  Een manier om te pareren is bijvoorbeeld een mooi kopje uitzoeken waar je naar kunt ...

Deze mok met groene rand, in de kleur groen zoals buiten rond deze tijd van het jaar het gras er vaak uitziet, nog niet fris, nog wat grauw maar wel groen, dus levend en hopend op de eerste zonnestralen, koos ik natuurlijk niet voor niets.  Na mijn troosteloze dag van gisteren wilde ik wel naar het werk, want hé ik ben niet ziek alleen verdrietig. Ik nam mijzelf voor tussendoor een wandeling te doen. Met drie tussenuren had ik daar alle gelegenheid voor. En natuurlijk is het heel functioneel om in die tussenuren de administratie bij te werken, lessen voor te bereiden, nog net even dat telefoontje te doen, maar ik had want anders nodig dan een strakke planning namelijk lucht, rust en ruimte.  M'n koffiemok ging met me mee, net als m'n lunchbox en een flesje water. Een hartverwarmend zonnetje en een briesje begeleidde m'n pad. Ik kwam twee mensen met een hond tegen, een luid mauwende kat, ho orde en zag allerlei vogels, spotte zelfs een hommel en een vlinder.  Weet je dat j...

 Deze beker staat hier wel zo mooi te shinen in de voorjaarszon maar schijn bedriegt. Ik voelde me vandaag zo verdrietig en somber dat ik eigenlijk helemaal niet naar mijn werk wilde. Gisteren was ook al een waardeloze dag ondanks dat het toen ook heerlijk weer was. Met het weer had mijn stemming dan ook niets te maken. Wel met het feit dat ik afgelopen maandag mijn waanzinnig lieve, geweldige, totaal unieke hond Wiske had laten inslapen.  Het verdriet hing als een doffe deken over de dagen vooraf aan het overlijden van mijn maatje. Er werd wel koffie gedronken maar niet geblogd. En de dofheid bleef daarna in alle omvang aanwezig. Geluiden worden gedempt. Licht komt ondanks dat het overvloedig schijnt nauwelijks binnen. De koffie smaakt niet. En de zon verwarmt niet. Niet naar mijn werk gaan leek me toch geen goed plan. Afleiding leek me goed en dat was ook zo. Ik sleepte me door de dag, deed een leuk stage bezoek, had een goede vergadering en een aantal gesprekken met student...

 Donderdagmiddag. Er is niemand meer in de docentenkamer. Het lijkt alsof er zelfs niemand meer op school is. Ik weet dat dat niet waar is, een van mijn collega's geeft op donderdag tot 18.00 uur les.  Maar voor nu is het stil en is er niemand. Een ideaal moment om mijn administratie bij te werken. Een voor een verschijnen de gezichten van studenten waarover ik op een of andere manier 'iets' moet invullen op mijn scherm. Een enkeling heeft nooit een foto geupload, dan verschijnt een grijs contour van een mensenhoofd. Bij sommige foto's moet ik even glimlachen, een herinnering aan een bepaald verslag of moment in de klas. Bij andere foto's moet ik zuchten, omdat ik denk aan de gesprekken waarin lastige onderwerpen de revue passeren. En dan heb ik enkele studenten waarbij ik eigenlijk niet echt een gevoel heb. Wie zijn ze eigenlijk? Soms omdat hun gezicht beperkt blijft tot een grijs contour soms omdat ik echt de mens achter de foto niet naar voren kan halen, ik weet ...

Vanochtend (en ook de middag trouwens) had ik een training. Je had er een? Ja, ik had een training. Meestal geef ik ze, maar bij deze mocht ik zelf als deelnemer aan de slag. Het onderwerp: lesgeven aan getraumatiseerde kinderen. Waarbij ik het net anders ging invullen, namelijk lesgeven aan getraumatiseerde volwassenen. Wat niet eens zo'n grote sprong bleek gedurende de dag. Wat je meemaakt als kind, zeker als jong kind, draag je hoe dan ook je hele leven, al dan niet 'verwerkt' (wat vind ik dat toch een rare term, alsof je een trauma in een shredder kunt doen en bij de vuilverbranding in rook op kunt doen gaan) met je mee. Zo'n 11 collega's uit het werkveld en 2 trainers liepen gezamenlijk door de wereld van steeds maar doorgaan en uitputting. Van diepe wonden tot bijdragen aan heling. Van wonderbaarlijk krachtige kinderen tot steeds weer uitvallende steunsystemen. We vertelden elkaar onze ervaringen met leerlingen, studenten, deelnemers. Over het meisje dat dagel...