Maaike pauzeert

 Eerlijk gezegd had ik er vandaag geen zin in. Geen zin om vroeg op te staan. Geen zin om in de auto te stappen. Geen zin in veel mensen om me heen. Toen ik mijn ogen open deed vanochtend en naar buiten keek was het eerste wat ik zag mist. En zo voelde ik me ook. Mistig. Vaag. Beetje mweh. Maar goed er stonden afspraken, dingen moesten af. Ik was niet ziek, misschien zwak maar zeker niet misselijk, dus stapte ik na het ochtendritueel in mijn auto en reed richting Groningen. Op locatie aangekomen trof ik deze grote beker aan waar veel koffie in kon. Het Thank You element ontging mij nog enigszins, wel dat ik dacht fijn dat ik een flinke koffie kan meenemen naar het lokaal waar we zouden gaan vergaderen maar alleen die constatering vult geen koffieblog. In de loop van de dag echter, drong het langzamerhand tot me door waarom die Thank You beker op mijn pad was gekomen.  In de ochtend ontving ik een appje van een vriendin, ze heeft een aantal jaar geleden een niertransplantatie o...

Geheel tegen de afspraak die ik met mezelf over deze blog heb gemaakt plaats ik deze foto van vrolijke gestapelde kopjes, gemaakt op een ander moment dan vandaag. Want wat had ik een leuke dag vandaag. De mooie onderwijsmomenten stapelden zich op en door dat alles was ik totaal vergeten een foto te maken van het kopje van de dag. Ik had geen momentje voor mezelf nodig gehad blijkbaar, want er kwam eigenlijk de hele dag alleen maar moois voorbij. Zo had ik twee spellen, Medical Mysteries Miami en New York  meegenomen om de studenten te laten ervaren hoe het is om onder stress belangrijke beslissingen te nemen die ook nog eens levensreddend of levensbedreigend kunnen zijn. Waar het anders een uitdaging kan zijn de concentratie en flow bij een werkvorm vast te houden ging het nu als vanzelf. Er werden 3 patiënten die bij de eerste spoedeisende hulp binnenkwamen bevraagd, van medicatie voorzien, er vonden ingrepen plaats en specialisten geraadpleegd.  Na afloop hadden we een mooie...

Toen ik jaren terug werkte als docent bij een hogeschool in het westen van het land, had ik een collega die 's ochtends altijd wel iets vertelde over haar twee cavia's. Ik heb daarna nooit meer een collega meegemaakt die dat deed. Zo bleef Sylvia, voor altijd in mijn hoofd oppoppen als ik ergens een (afbeelding van een) cavia zag. Want eerlijk is eerlijk, er wordt nu eenmaal niet zo vaak iets over cavia's verteld en zeker niet door collega's.  Je begrijpt het, toen ik deze beker zag met daarop een duidelijke natuurgetrouwe afbeelding van een cavia, schoot Sylvia weer door mijn hoofd. En daarmee de ongelofelijke lol die we met elkaar konden hebben, tussen de lessen door.  Groot was mijn verwarring dan ook toen Sylvia op enig moment ziek werd. Ze was van de ene op andere dag vrijwel niet bereikbaar. Bleek uit te zijn gevallen door een zware depressie. Mijn vrolijke goedlachse altijd enthousiaste en bij tijden hilarische collega bleek thuis bij haar cavia's waar ze zo ...

 Een vrije dag. Een lange wandeling. Daarna een koffie met cheesecake. Een perfecte invulling van een mooie ochtend. Ik was met mijn man en dacht terwijl we daar zo zaten, terug aan mijn ouders. Want de plek waar we zaten is een plek waar ook zij graag zaten, eerst zonder hun kinderen, jaren '50, '60 vorige eeuw, later met, en daarna weer samen: langs het Wad, kijkend over het water, de kwelders, zagen zij net als wij nu de zwermende spreeuwen, driftig fouragerende strandlopertjes.  Mijn vader kon heel goed kijken. En hij kon werkelijk elke vogel determineren. Dat ging verder dan spreeuwen of strandlopertjes. Geen kramsvogel, koperwiek of zanglijster, kanoet, bonte strandloper, rosse grutto, strandleeuwerik, sneeuwgors of wulp ontging hem. Toen ik een kind was wees hij ze aan en vertelde waar ze vandaan kwamen, hoeveel kilometer ze hadden gevlogen, of het overwinteraars waren (de kramsvogels en koperwieken bijvoorbeeld) of  'standvogels' (bijvoorbeeld de lijster).  W...

 Het belooft een lekkere lesdag te worden vandaag. De laatste lesweek van de eerste periode van het jaar is aangebroken. En dat betekent voor mij terugkijken, samenvatten, evalueren en vooruitkijken. Wat kunnen we oogsten van alles wat we de afgelopen weken hebben gezaaid?  Net als bij echte oogsten valt de oogst bij de ene groep soms wat beter uit dan de andere. Naar hoe dat komt kun je als docent soms alleen gissen. Is er onverwachts meer regen gevallen ten zuiden van de klas dan ten noorden? Stond de zon net wat meer op de rij studenten links van het midden dan rechts of omgekeerd? Was het zaaigoed misschien verouderd? Viel het niet in goede aarde? Waren er vogels, slakken of andere medebewoners van deze aarde die voordat er geoogst kon worden hun graantje hebben meegepikt?  Er valt meestal niets te oogsten als een student veel afwezig is geweest. De akker is dan niet betreden, de grond onaangetast, woest, wachtend op een volgende kans. Soms is de oogst onverwacht over...