Maaike pauzeert

En... wat voor jaar was het voor jou? Voor mij was het in ieder geval een jaar met maar liefst 100x een blog bij een kopje koffie. Soms hetzelfde kopje, vaak een andere. Ik heb ervan genoten. Zowel van de koffie als van het schrijven. En dan nu voor de 100e keer. Als je iets maar vaak genoeg doet kom je als vanzelf waar je wilt zijn. Dat stapje voor stapje, beetje bij beetje, steek voor steek, het idee dat wat je doet ertoe doet, elk gebaar, elke daad, hoe klein dan ook, is echt onderdeel van mijn opvoeding. Ietsje vooruit. Desnoods met een pas terug en dan toch altijd weer twee passen de goede kant op. Eeuwig optimisme over dat het beter kan. Het is een groot goed, ik ben mijn ouders er dankbaar voor.  Wat de stappen voor mij zullen zijn in 2026, ik weet het nog niet.  Ik verwacht wel dat die kopjes koffie zullen blijven.  En zeker dat ze zullen worden leeggedronken. Fijne jaarwisseling! Tot in ... 2026!

We zijn thuis. Een kopje koffie uit m'n honingraatkopje. De lichtjes van de kerstboom op de achtergrond. Het bolletje wol van mijn project 'wollen muts en sjaal' leg ik neer. Even pauze van de voorbereidingen voor 1e Kerstdag waarop gezelligheid en gourmet (ik weet het, niet origineel maar zo'n soort traditie waar je niet van af komt en, waarom zóu je er überhaupt vanaf wíllen?) centraal zullen staan. De koffie smaakt goed, de haard brandt, buiten is het koud, binnen is het behaaglijk warm.  Valt er meer te zeggen op zo'n 24e december? Vast wel. Maar het hoeft voor mij even niet. Ik geniet van de koffie, ons fijne huis, mijn man, de honden aan mijn voeten, het vooruitzicht van een vol huis morgen én van mijn projectje.  Een projectje zonder patroon. Ik hou niet van patronen. Kan ze nooit écht volgen. Ik mis vaak een steek en dan nog een. Of een hele rij. Vind het al snel saai. Ik heb grote bewondering voor mensen die wel precies volgens een patroon een muts, trui, b...

Een koffiekan, veel kartonnen bekertjes en als je goed kijkt zie je ook nog stroopwafels. Het stond voor ons klaar tijdens de pauze van de voorstelling Scrooge die we met vele, vele (meer dan 300!) vrijwilligers in ons dorp uitvoerden. In deftige panden, de brandweerkazerne, een oud schooltje, een tropische kas, een tent, de sporthal, een atelier, in steegjes en straten, het park, rondom een vijver en zelfs op het kerkhof. Niet één avond... maar liefst vijf avonden konden de vele bezoekers ons in actie zien als bedelaar, deftige dame, koetsier, herderin, kindermeisje, heer van stand of vrouw des huizes en natuurlijk diverse uitvoeringen van de gierige Scrooge die uiteindelijk zijn leven betert. Er werd gezongen, gedanst, gemusiceerd, gesproken, gezwegen, stilgestaan, gewandeld, gerend en gesprongen. Behalve al die spelers en figuranten waren er op de achtergrond tientallen zagers, timmeraars, verplaatsers, licht-en-uit-zetters, opbouwers- en afbrekers, verzamelaars- en uitdelers, weg-a...

Een hele grote beker. Waar heel veel koffie in kan. Te veel eigenlijk. Het gevolg is een dag waarin ik enigszins als een kip zonder kop door school loop. Ongevaarlijk en tegelijkertijd bijzonder onproductief. Er worden geen eieren gelegd, geen plannen uitgebroed, geen veren opgeschud.  De cafeïne is nodig daar ik midden in de nacht wakker werd en de slaap niet meer kon vatten. Kwam het door de nieuwe gordijnen in onze slaapkamer? Door de vele mailtjes die ik echt nog voor de vakantie wilde beantwoorden? Door de examens die nog moesten worden nagekeken? Of simpelweg doordat de tandarts gisteren een kies had getrokken waardoor de ene kant van mijn hoofd niet prettig lag op mijn kussen en ik op mijn niet favoriete zij de nacht door moest brengen?  Hoe dan ook ik werd wakker met een hoofd vol gedoe, met gekakel en gefladder. Terwijl ik naar de kippen op de enorme mok kijk denk ik terug aan de tijd dat mijn zoon nog thuis woonde. Als ik dan wel eens zo'n ochtend had zei hij tegen m...

 Het leven raast voorbij als auto's op een snelweg en zo zijn we ondertussen alweer beland aan het eind van 2025, donderdag 11 december. Onderweg naar de uitvaart van mijn tante Betty, zus van mijn moeder, stop ik bij Hajé, voor een letterlijk en figuurlijk oplaadmoment. Mijn auto zet ik aan het laadstation, ik loop terwijl de energie de accu vult, naar het take-away-punt voor een koffie en een gevulde koek. In de haast heb ik niet mijn 'have a nice day' mok, die jullie eerder al een aantal keer voorbij zagen komen, meegenomen, dus doe ik het met deze kartonnen beker. De zon laat zich wat schuchter zien, opportunistische musjes proberen een kruimel mee te pikken van mijn koek terwijl ik aan een picknicktafel wil plaatsnemen. Die is, vrij logisch dit tijdstip en dit moment van het jaar, echter zo vochtig dat ik mijn nette kleding er niet aan wil bevuilen. Dus ik wandel in gedachten terug naar mijn auto, plaats de beker op het dak en koppel mijn auto weer af. Ik moet verder e...

 'Na Sinterklaas mag het', het zal zo zijn maar ik kan geen Sinterklaasbeker vinden vanochtend en deze stond mij zo vrolijk aan te staren, ik moest hem meenemen. Waar ik door de jaren heen een soort haat-liefde-verhouding heb ontwikkeld met Sinterklaas & consorten, ben ik steeds meer een liefhebber geworden van het Kerstgebeuren. De lichtjes, de liedjes, de warmte, het samenzijn, dat allemaal liefst in goud en rood. Zelfs Sky Radio in de auto, 's ochtends in de auto lekker meezingen Jingle all the way. Tijdens de student-arena die we vanochtend hielden, een gebeuren waarbij studenten zich kunnen uitspreken over hoe ze de opleiding, school, de docenten en alles wat daarmee te maken heeft ervaren, was er ook sprake van een haat-liefde-verhouding. Gelukkig, althans het werd niet hardop gezegd, niet met de docenten of de opleiding maar wel met een specifiek onderdeel van de opleiding cq de opdrachten namelijk het onderdeel 'reflecteren'.  Ik kon de derdejaars die ze...

Groot en blauw stond deze flinke mok tussen enkele wat kleinere omgevallen en weggedraaide bekers en glazen op me te wachten in het mokkenstation. Daar het vandaag mijn lange woensdag was waarop ik zonder echte pauzes een aantal uur achter elkaar voor de klas sta, leek me deze reusachtige mok een juiste keus. Genoeg inhoud voor twee koffie en zelfs dan nog bewegingsruimte in de mok zodat de koffie tijdens het van lokaal wisselen niet over de randen gaat. En ik maar denken als ik naar de afdruk kijk... KNAUS, waar ken ik dat toch van? Aan de binnenkant staat de tekst: Freiheit die Bewegt.... OK... Géén idee. Heeft het iets met blauwe lucht of zoiets te maken of met water? De Duitse Atletiekunie (KNAU, Koninklijke Nederlandse Atletiek Unie) maar wat is dan die S (Sportler??).  Ik vraag het aan mijn collega's. De lettercombinatie komt ze net als mij vaag bekend voor maar van wat? Het ingeprente logo doet bij niemand een kwartje vallen. Het lijken een soort visjes of vogeltjes? Het kun...