Maaike pauzeert

  In de auto met koffie. Natuurlijk met een bak koffie. Hoe zou ik anders al die kilometers die me staan te wachten kunnen volbrengen. Zou het een kwestie van gewoonte zijn of is het écht zo? Ik weet het niet. Maar al zo lang ik het traject Randstad - noorden des lands rijd, en dat is inmiddels al meer dan 30 jaar minstens een keer in de 6 weken, meestal vaker, neem ik koffie mee voor onderweg. Overigens niet alleen koffie. Ook altijd iets eetbaars. Anders red ik het niet zo is mijn stellige overtuiging. Daar het traject Randstad - noorden des lands altijd minimaal 2.5 uur rijden inhoudt en elke stop die ik doe minstens 10 minuten vertraging betekent ben ik het liefst rijkelijk voorzien van proviand  Nu zul je misschien denken op basis van de foto dat ik mezelf volprop met koek en zopie, maar dat is niet zo. Tot de standaard uitrusting behoort meestal wel een zak muesli- of krentenbollen. Plus een liter spa blauw.  Toch is in deze hele traditie enigszins de klad gekomen s...

Er zijn van die rijmpjes die voor altijd zijn. En die altijd een glimlach tevoorschijn toveren. Humpty Dumpty zwaait me vrolijk toe, hij staat op het punt van de muur te vallen. Als hij valt is hij niet meer te maken, zelfs niet door all the Kings men.  Als kind, hoe oud zal ik zijn geweest toen ik het rijmpje voor het eerst hoorde, 6, 7 hooguit - toen ik kind was werd er veel minder Engels gesproken dan nu - vraag je je dan af, maar wat is er gebeurd met Humpty Dumpty? Waarom kwam het nooit meer goed? Niet alles hoeft verteld. Verklaard. Bewezen. Humpty Dumpty was voor mij de Nederlandstalige Dikkertje Dap. Hij klom op een trap om een giraf een klontje te geven. Ik geloofde het versje graag. Vroeg me uiteraard af hoe Dikkertje Dap 's ochtends vroeg om kwart voor zeven in de dierentuin kon zijn. En of je echt van een nek van een giraf naar beneden kon glijden. Waarom hij, of zij wie zegt dat Dikkertje Dap een jongetje is, niet is gevallen. Versjes en fantasie. Onlosmakelijk met elk...

 Als kind was ik een paardenmeisje. Uren kon ik spelen met de speelgoedpaardjes die hoorden bij mijn speelgoedboerderij. Ik spaarde mijn zakgeld zodat ik af en toe een nieuw paardje uit kon kiezen in de speelgoedwinkel. Zo spaarde ik een tweespan paarden die een ploeg konden trekken. Een merrie met veulen. Een paard dat snel galoppeerde. Een vos (licht bruin) wit gevlekt paard, bont zoals dat heet in paardentermen, mét Indiaan (mag dat woord nog gebruikt worden?) en een zwart steigerend paard met daarop een cowboy met lasso. En natuurlijk verslond ik het boek Black Beauty van Anna Sewell, een beauty als het paardje naast het kopje. Toch is wat je hier uitgestald ziet niet mijn paardenverzameling maar die van Praktijk de Kleine Reus , een locatie waar échte paarden en pony's ingezet worden bij (team-)coaching en training. De eigenaresse Tjaaktje werkt veel met kinderen maar ook met volwassenen. Die volwassenen waren wij, het team waar ik deel van uitmaak, vandaag. We reden afzonderl...

   's Ochtends vroeg. Het is 8.30 uur. De wereld om ons huis staat nog stil. En daar zijn mijn collega's in beeld. Het begin van een schooldag. Thuis. Koffie in mijn grote mok. Genoeg om de komende 1.5 uur door te komen. We bespreken studenten, werkprocessen. De agenda staat vol en we moeten door. Straks stap ik in de auto, ga ik naar m'n locatie. Het rooster is leidend voor de rest van de dag. Maar nu. Nog even.  Het is koud. Hier en daar ijzelt het. Ik voel dat mijn honden tegen me aan schuiven. Ik neem mijn koffie, kijk af en toe even naar buiten. Zie de merels hippend door onze tuin gaan. Ze weten precies waar het voer ligt dat ik dagelijks uitstrooi over de voerplank. Dan opeens vliegen ze weg, waarom weet ik niet, misschien zit de boommarter ergens we weten dat ze rond ons huis zitten maar waar... dat weten de merels dan weer wel... Thuis hoef ik niets te weten. Straks op school is het de bedoeling dat mijn weten weer anders is.  De rondvraag, we zijn bijna kla...

Ik dacht vanochtend nog, zal ik toch met de auto gaan. Maar het was mistig, ik wilde graag nog wat werken, de keus viel op de trein. Het bleek een prima keus. De intercity  zoefde met een beperkt aantal tussenstops binnen 1 uur en 37 minuten van Heerenveen naar hartje Utrecht, iets wat me met de auto nooit lukt.  De vergadering die ik bijwoonde verliep eveneens vlot. Er volgde nog een heerlijke lunch dus opgetogen over deze prima ochtend liep ik vroeg in de middag Utrecht CS op, de trein voor de terugweg stond al klaar om me in 1 uur en 37 minuten via Amersfoort, Meppel en Steenwijk, weer naar m'n eindbestemming te vervoeren.  Het liep wel héél gesmeerd dacht ik.  Tot een paar minuten voor aankomst station Meppel...  De trein begint langzamer te rijden. We komen tot stilstand. Ik zie een grauwgroen nog wat besneeuwd landschap met daarin een paar bomen en een windmolen.  Denkend aan Holland zie ik brede rivieren, traag door oneindig laagland gaan, rijen onde...

Een boek. Zes mensen. Kopjes koffie, thee. Chocola en koek. Dé ingredienten voor een leesclub. Wat een zaligheid de luxe om een hele middag te praten over in dit geval een complexe familiegeschiedenis opgetekend door Daan Heerma van Voss. Ik had het boek niet gelezen maar was op uitnodiging aanwezig om te ervaren of dit clubje leesfanatiekelingen bij mij zou passen en vice versa. Wat mij betreft was het een zeer geslaagde middag. Ik heb begrepen dat ik mee mag lezen met het volgende boek, 'De familie Wachtman' van Christiaan Alberdink Thijm. Dit belooft ook weer een intrigerend verhaal te worden. Philip Wachtman komt in de problemen door een uitspraak van de rechter voor het opheffen van de anonimiteit van spermadonoren. Omdat hij jaren donor was denkt 411 nakomelingen te hebben. Anoniem dan. Tot dan toe... Waar Philip Wachtman blijkbaar heel veel nakomelingen wil(de) of dacht te produceren, ik weet het niet precies, heb het boek nog niet gelezen, wilde Oskar, de hoofdpersoon u...

Bij ons bezoek aan het mooie historische Franeker en in het bijzonder Huize Martena dronken we een heerlijke koffie uit een 'gewoon' horeca-kopje. Tijdens het bezoek had ik verschillend porselein gefotografeerd waaronder deze fraaie kop en schotel. Zo'n 400 jaar geleden geïmporteerd en afkomstig uit het, zeker in de tijd van de Martena's, verre China. Te mooi om niet te laten zien, vandaar een foto van deze bijzondere set in dit nieuwe jaar.  In Huize Martena woonde de eerste studente aan een Nederlandse universiteit. Ze studeerde niet aan de universiteit van Franeker (samen met Leiden de oudste universiteit van ons land), toen ze in Franeker woonde was ze daar nog te jong voor. Later verhuisde ze met haar ouders naar Utrecht waar ze in 1636 mocht gaan studeren. Achter een gordijn woonde ze colleges bij. Stel je voor dat de mannelijke medestudenten haar zouden zien... De naam van deze bijzondere vrouw was Anna Maria van Schurman. Zij bestudeerde vele talen met als doel ...