Maaike pauzeert

 Het is al bijna middag als ik op school arriveer. Niet dat ik tot het tijdstip van aankomst heb stilgezeten. Om 8.00 zat ik in mijn studeerkamer thuis om nog wat te lezen voordat het teamoverleg om 8.30 zou beginnen. Om 10.00 uur toen het teamoverleg was afgelopen las ik mijn mail, beoordeelde een examen en bekeek een korte documentaire om er een opdracht van te maken bij een lessenserie. Ik vergaderde thuis, online want mijn eerste lessen van deze dag staan pas om 14.00 uur ingeroosterd. Stel dat ik het teamoverleg 'live' zou bijwonen betekent dat ik van 10.00 (einde overleg) tot 14.00 uur op locatie werk. Je zou zeggen dat dat toch niet zo'n probleem zou moeten zijn. Dat dacht ik ook. Totdat ik het twee keer had gedaan en aan het eind van de dag, net als ruim 50% van de onderwijsprofessionals - zo bleek uit onderzoek van TNO/CBS in 2022 - aan het eind van de dag compleet uitgeput en overprikkeld in mijn auto stapte. Terwijl ik mijn werk echt leuk vind. Het geen probleem ...

Donkerrood, oudrose, paars, 'burgundy' met een vleug groen of oker zijn volgens de advertenties die de afgelopen week in mijn privé mail verschenen de modekleuren van dit najaar. Het matcht toevallig met wat ik momenteel zelf ook mooi vind. In hoeverre het overeenkomt met de mening van de meeste studenten bij ons op school weet ik niet, ik val natuurlijk niet in de categorie 'jong, jeugdig, talentvol en sprankelend' dus het boeit me ook vrij weinig. Maar met deze modekleuren informatie in mijn achterhoofd stond ik vanochtend op.  Ik keek vervolgens in mijn kledingkast en kon een in mijn ogen acceptabele kledingcombinatie maken. Toen ik voor het mokkenstation stond dacht ik: dit kopje volmaakt mijn outfit, wat grappig.  Kledingkeuzes. Er was ooit een programma op de radio met de titel: Van Inkels Kledingadvies: Wat moet ik aan vandaag. Als ik het zinnetje zeg knalt direct weer de jingle in mijn hoofd.  Wat moet ik aan vandahaag. Schat hallo hoe staat het ermee, ben je ei...

Toen ik op school aankwam voor mijn eerste echte lesdag van het nieuwe schooljaar en richting het mokkenstation liep zag ik ze al zitten. Een aantal studenten die in 'mijn' klassen van vorig jaar zaten. Hé hallo, hoe is het? Vrolijke gezichten, herkenning, een praatje en tot zo.  Ik doe het lokaal alvast voor ze open zodat de vroege vogels die niet in de kantine willen wachten alvast naar binnen kunnen. Wetende dat er enkele zijn die worstelen met prikkels die of te hard of te zacht binnenkomen waardoor studeren, naar school gaan, diploma's halen en 'meekomen in een groep' niet vanzelfsprekend is. Bij het mokkenstation tref ik deze mok. Ik herken haar van vorig jaar toen mijn collega haar een aantal weken aan haar zijde had. De mok met de hartjes. Allemaal bij elkaar maar net even met een andere afstand en zo het lijkt een iets andere vorm. Net als een klas. De collega waarover ik het heb is een door en door docent met hart voor haar klas en haar studenten, deze mok...

Vanochtend viel mijn oog op deze opa-beker. Nu ben ik geen opa. En ik heb al jaren geen opa meer. Mijn 'laatste' opa overleed in 1995. Ik weet niet of het de tijdgeest was maar wij gaven geen bekers 'mijn liefste opa' aan onze opa. Opa Wagenaar was een statige man met sigaar en een hoed. Vriendelijk dat zeker maar dat ik liefste opa tegen mijn opa zou zeggen was ondenkbaar.  Mijn ouders waren rond hun 40e toen ze begin jaren '70 vorige eeuw verhuisden van de Randstad naar het voor westerlingen, inclusief opa's, moeilijk bereikbare en tevens totaal onbekende hoge noorden van Oost-Groningen, de streek die men Oldambt noemt. Een streek met enorme boerderijen gebouwd in de tijd dat boeren zeer rijk waren en knechten zeer arm. De rest van de familie, waaronder opa Wagenaar, heeft denk ik nooit begrepen wat mijn ouders daar zochten.  Wat ze er vonden was een weids landschap en vrijheid om zonder op hun vingers te worden gekeken door wie dan ook te doen wat ze wilden d...

De lange stelten van de vogel op dit kopje uit de serie Flying Objects van David Palterer geven goed mijn gevoel weer van deze ochtend. Het is onduidelijk waar ze zich naartoe begeeft. Toch lijkt ze te bewegen. Doordat de lijnen van de poten elkaar kruisen is er ook een mogelijkheid dat het dier gaat struikelen. De vogel heeft geen vleugels. Toch is ze ergens in het blauw. Het is verwarrend. Eerst maar eens een slok koffie. Ik ben thuis wat aan het werk en terwijl ik mail lees, een was laat draaien en dus mijn koffietje zet, komen er appjes binnen over demonstraties voor Gaza, tegen femicide en verzoeken om donaties. Ik steun regelmatig doelen, van Amnesty tot en met Zonnebloem. Heb financieel diverse olijfbomen laten planten, artsen ondersteunt via het Rode Kruis. Demonstreerde een aantal keer tegen femicide, ook jaren terug toen Humeyra, een meisje van 16, in Rotterdam werd doodgeschoten door een man die vond dat hij recht op haar had. Ik spreek me uit, verwerk af en toe casuïstiek i...