#76 Vooruit

Vanochtend viel mijn oog op deze opa-beker. Nu ben ik geen opa. En ik heb al jaren geen opa meer. Mijn 'laatste' opa overleed in 1995. Ik weet niet of het de tijdgeest was maar wij gaven geen bekers 'mijn liefste opa' aan onze opa. Opa Wagenaar was een statige man met sigaar en een hoed. Vriendelijk dat zeker maar dat ik liefste opa tegen mijn opa zou zeggen was ondenkbaar. 

Mijn ouders waren rond hun 40e toen ze begin jaren '70 vorige eeuw verhuisden van de Randstad naar het voor westerlingen, inclusief opa's, moeilijk bereikbare en tevens totaal onbekende hoge noorden van Oost-Groningen, de streek die men Oldambt noemt. Een streek met enorme boerderijen gebouwd in de tijd dat boeren zeer rijk waren en knechten zeer arm. De rest van de familie, waaronder opa Wagenaar, heeft denk ik nooit begrepen wat mijn ouders daar zochten. 

Wat ze er vonden was een weids landschap en vrijheid om zonder op hun vingers te worden gekeken door wie dan ook te doen wat ze wilden doen en te laten wat ze wilde laten. Net als mijn opa Wagenaar bereikt mijn pa een steeds respectabelere leeftijd. De benen willen soms niet, maar het brein is nog haarscherp. Zo doet hij nog steeds wat hij wil doen en laat wat hij wil laten. Nog altijd samen met mijn moeder. 

Terwijl ik de liefste-opa-beker vandaag met me meeneem langs een aantal vergaderingen moet ik aan mijn opa en mijn vader denken. Opa Wagenaar kwam twee keer per jaar vanuit Wassenaar, waar hij tot zijn dood in zijn eigen huis woonde, met het openbaar vervoer naar ons in dat verre Oost-Groningen. Hij reisde dan met het 'vrij reizen', een inmiddels afgeschafte regeling waarbij 65-plussers twee dagen per jaar gratis met de trein het hele land konden doorkruisen. 

Ik zie hem nog zo staan als we hem ophaalden vanaf het NS-station in Scheemda. Rijzige man, sigaar in zijn mond, wandelstok in zijn hand, vriendelijk lachend. Dat hij dan al zo'n 3 uur onderweg was en dezelfde dag ook nog weer 3 uur terug moest reizen, daar stond ik als kind en later als jongere nooit bij stil. Hij blijkbaar ook niet. Dat was zijn kracht, niet stil staan, altijd vooruit kijken, rechtop, met een vriendelijke positieve blik.

Net als mijn vader dat nu ook doet. Wel wat minder rechtop als opa op diezelfde leeftijd, maar een kniesoor die daarop let.

Mijn vader en liefste opa.