Maaike pauzeert

 Donderdagmiddag. Er is niemand meer in de docentenkamer. Het lijkt alsof er zelfs niemand meer op school is. Ik weet dat dat niet waar is, een van mijn collega's geeft op donderdag tot 18.00 uur les.  Maar voor nu is het stil en is er niemand. Een ideaal moment om mijn administratie bij te werken. Een voor een verschijnen de gezichten van studenten waarover ik op een of andere manier 'iets' moet invullen op mijn scherm. Een enkeling heeft nooit een foto geupload, dan verschijnt een grijs contour van een mensenhoofd. Bij sommige foto's moet ik even glimlachen, een herinnering aan een bepaald verslag of moment in de klas. Bij andere foto's moet ik zuchten, omdat ik denk aan de gesprekken waarin lastige onderwerpen de revue passeren. En dan heb ik enkele studenten waarbij ik eigenlijk niet echt een gevoel heb. Wie zijn ze eigenlijk? Soms omdat hun gezicht beperkt blijft tot een grijs contour soms omdat ik echt de mens achter de foto niet naar voren kan halen, ik weet ...

Vanochtend (en ook de middag trouwens) had ik een training. Je had er een? Ja, ik had een training. Meestal geef ik ze, maar bij deze mocht ik zelf als deelnemer aan de slag. Het onderwerp: lesgeven aan getraumatiseerde kinderen. Waarbij ik het net anders ging invullen, namelijk lesgeven aan getraumatiseerde volwassenen. Wat niet eens zo'n grote sprong bleek gedurende de dag. Wat je meemaakt als kind, zeker als jong kind, draag je hoe dan ook je hele leven, al dan niet 'verwerkt' (wat vind ik dat toch een rare term, alsof je een trauma in een shredder kunt doen en bij de vuilverbranding in rook op kunt doen gaan) met je mee. Zo'n 11 collega's uit het werkveld en 2 trainers liepen gezamenlijk door de wereld van steeds maar doorgaan en uitputting. Van diepe wonden tot bijdragen aan heling. Van wonderbaarlijk krachtige kinderen tot steeds weer uitvallende steunsystemen. We vertelden elkaar onze ervaringen met leerlingen, studenten, deelnemers. Over het meisje dat dagel...

 Tja wat moet je hiervan vinden. Van deze mok.  Deze ochtend deed ik mijn tas open op school en... er ontbrak een essentieel onderdeel van mijn gereedschapskist: mijn laptop. Die stond dus nog thuis gezellig aan het stopcontact gekoppeld op de eettafel. Potverdrie. Had ik mijn lessen zo goed voorbereid, mooie presentatie gemaakt, filmpjes een leuk app, opdrachten. Of ik ze in 'the cloud' had opgeslagen vroeg mijn collega. Géén idéé riep ik onderweg naar de mediatheek, natuurlijk precies aan de andere kant van het schoolgebouw dan waar ik straks moet lesgeven, waar leenlaptops beschikbaar zijn. Gelukkig kan ik er nog een te pakken krijgen. Op het oog iets minder in de stress vervolg ik mijn weg. Maar dan de lakmoesproef: werk ik in 'the cloud' of niet? Eerst dat ding aan de praat krijgen. Mijn eigen laptop start ik op met een pincode, ooit had ik haar geactiveerd met een wachtwoord maar wat dat ook alweer was... Géén idéé.  Help. De minuten tikken zo weg en ik heb nog 7 ...