Maaike pauzeert

Deze beker koos ik niet maar werd me aangereikt, gevuld met koffie én vergezeld van een flinke koek. Brandstof om een ochtendje mee te helpen in de pluktuin bij mij in de buurt. Want ook al doet de kop achter mijn kop anders vermoeden, het zijn nog altijd niet de kaboutertjes die zorgen dat alles vanzelf groeit en bloeit. De pluktuin is een oase van vlinders en bijen. Een vindplaats van van alles van aardappel tot en met de overheerlijke zwarte kool oftewel cavolero nero of palmkool. Moet je er bij de Appie naar zoeken, hier vind je het in overvloed. Net als allerlei bijzondere soorten sla, courgettes, bonen, wortels, kolen, kruiden en komkommers. Terwijl ik met mijn 'plant-maatje' rode bieten plantjes in hun bedje leg, zijn de collega vrijwilligers met allerlei andere taken bezig. Ondertussen wordt er gelachten, gepraat, tuintips uitgewisseld en laatste nieuwtjes gedeeld.  In de blue zones van deze wereld, gebieden waar het voor mensen zo prettig toeven is dat ze zeer lang en ...

Een stevige mok. Met een flink oor om me goed aan vast te houden. Inhoud: minstens twee porties koffie. Dat was mijn keuze vanochtend bij de start van een dag vol overleg over het onderwerp 'sociaal pedagogisch klimaat' op onze school.  Voor de niet-insiders wat context: ik werk in het mbo. Ik ben docent in de BBL-route, de Beroeps Begeleidende Leerweg, voor de opleiding Persoonlijk Begeleider Maatschappelijke Zorg. Oftewel: studenten gaan één dag per week naar school en werken in de praktijk van de gehandicaptenzorg, wijkzorg, jeugdzorg. In mijn rol als docent heb ik de afgelopen jaren veel mensen mogen ontmoeten. Van universitair opgeleide professionals in het kader van leven lang leren tot en met studenten mbo-entree niveau 1, die in verband met leerplicht een opleiding móesten volgen.  Van getraumatiseerde straaljagerpiloten en kikvorsmannen van Defensie die zich om lieten scholen tot instructeurs, tot en met mensen die net in Nederland waren, zonder ook maar enige scholin...

 En wat denk je als je deze beker ziet die ik vandaag uit het mokkenstation op school pakte? Denk je dat het een grote of kleine beker is? Ik durf haast te wedden dat je denkt dat het een lieve kleine beker is. Zo schattig met dat hemelsblauw met witte stipjes en een rose binnenkant.  Schijn bedriegt... het is een mega-beker waar maar liefst twee grote koffie in kan. Tja, niet alles is wat het lijkt... Zo kunnen de meest aardig-ogende-studenten echte haaibaaien of etterbakken zijn en de overall getatoeëerde breedgeschouderde studenten zeer verlegen en introvert. Dat gegeven vraagt van docenten enig relativeringsvermogen voor wat betreft 'de eerste indruk'. Die blijkt namelijk niet altijd correct. Als je wat langer meeloopt in het onderwijs - en dat doe ik - heb je geen eerste indruk meer. Want het helpt je niet. Action speaks louder then words. Oftewel: door datgene wat een student daadwerkelijk dóet (in termen van werkstuk tot en met deelname in discussie, de vragen die hij/z...

 Oeiiii wat is ze mooi. Het kopje waar ik ontzettend graag een koffietje uit zou willen drinken. Maar helaas kan het niet want ze staat te pronken in een winkel. Ik mag gelukkig wel een foto van haar maken. Voorzichtig zet ik het in een neutrale setting. Want als je zo mooi bent als dit kopje heb je geen omgeving nodig om te shinen. Misschien denk je terwijl ik dit schrijf maar zo bijzonder is dit kopje toch niet? Het lijkt wel alsof het glazuur is vergaan, een soort craquelé. Er loopt een donkere streep langs de rand. Het is gewoon wit, wat is daar bijzonder aan. Daar zit nu juist het geheim. Veel heel bijzondere zaken lijken in eerste instantie helemaal niet zo bijzonder. Je gaat het pas zien, als je het doorhebt.  Uitspraak van Johan Cruyff. Dat jochie uit Betondorp Amsterdam. Zonder diploma's ging hij de wereld in. Niets bijzonders. Om vervolgens met veel butsen en kleerscheuren uit te groeien tot een wereldster. Best bijzonder. Wat heeft dit nu te maken met dit kopje? De ...

Een kleurloze kartonnen beker in een kleurrijke stad. Vanochtend doe ik mijn eerste bakkie op de stadscamping Rotterdam die gelegen is in de wijk Blijdorp. Een van de wijken waar ik in de ruim 25 jaar dat ik in deze 'rotstad' verbleef, heb gewoond. Ik zeg rotstad maar de echte Rotterdammert weet dat ik dat liefdevol bedoel. Rotterdam is zo'n stad die onder je huid gaat zitten. Je houdt ervan, de stad is 'je allesie', of je vindt het niks. Niks is het bij mij nooit geworden ondanks dat ik uiteindelijk ben vertrokken. Nog altijd ligt er een stukje van mijn hart in Rotterdam. En niet alleen omdat mijn zoon er woont. Die stad die op veel lijstjes staat, en meestal aan de verkeerde kant: armoede, criminaliteit, drugs, heeft namelijk een hart van goud. De Rotterdammers zeggen het regelmatig: Rotterdam is goud. Wat ze vaak niet beseffend dat zíj dat goud zelf zijn. Ondertussen vloekend, mopperend of minstens zuchtend over alles wat er níet werkt in hun stad. De Maastunnel ...

Geheel tegen de gewoonte in geen foto van een ochtendkoffietje. Maar een van een espresso, bonbon en likeurtje - Cointreau in dit geval - plus glaasje water, de gouden combinatie om een geslaagd etentje mee af te ronden.  Wat zegt deze combinatie me op deze wat druilerige avond in augustus? Het zegt dat 'we', manlief die tegenover me zit en ik, het goed hebben. Want je ziet een zakje suiker, dat doe je meestal thuis niet. Blijkbaar kunnen we het ons veroorloven buiten de deur te eten.  Het zegt dat we alle tijd hebben. Tijd om te praten, te kijken, te denken, te proeven en te zijn. Een Cointreautje kloek je niet even snel achterover. Daar geniet je van. Het lijkt erop dat er geen kunstlicht is gebruikt, dat het kopje koffie buiten is opgediend, blijkbaar was het weer nog net goed genoeg om buiten te vertoeven. Iets wat in ons kikkerlandje niet altijd vanzelfsprekend is en wat ik ook met geluk associeer. En het is echt ontzettend blasé maar ik wil deze avond even aan niets ande...