#111 Deken

 Deze beker staat hier wel zo mooi te shinen in de voorjaarszon maar schijn bedriegt. Ik voelde me vandaag zo verdrietig en somber dat ik eigenlijk helemaal niet naar mijn werk wilde. Gisteren was ook al een waardeloze dag ondanks dat het toen ook heerlijk weer was. Met het weer had mijn stemming dan ook niets te maken. Wel met het feit dat ik afgelopen maandag mijn waanzinnig lieve, geweldige, totaal unieke hond Wiske had laten inslapen. 

Het verdriet hing als een doffe deken over de dagen vooraf aan het overlijden van mijn maatje. Er werd wel koffie gedronken maar niet geblogd. En de dofheid bleef daarna in alle omvang aanwezig. Geluiden worden gedempt. Licht komt ondanks dat het overvloedig schijnt nauwelijks binnen. De koffie smaakt niet. En de zon verwarmt niet.

Niet naar mijn werk gaan leek me toch geen goed plan. Afleiding leek me goed en dat was ook zo. Ik sleepte me door de dag, deed een leuk stage bezoek, had een goede vergadering en een aantal gesprekken met studenten. De les die ik gaf verliep niet briljant maar ook niet slecht. 

Totaal afgedraaid kwam ik thuis. In een huis zonder Wiske. 

Ze zeggen dat het zal slijten. Dat zal zo zijn. Die deken wordt dunner. Ik weet het. De koffie zal weer gaan smaken.

Maar ik voel het nog niet. En ik proefde het ook niet.

Misschien morgen...