#113 Mezelf

Vandaag was echt een dag voor mezelf. Daarom had ik dit mooie rose kopje uitgezocht voor de tweede dag training over trauma sensitief onderwijs. Ik zette het tussen het 'basisboek' van Leony Coppens en de 'onzichtbare koffer'. Die koffer met daarin alles wat je aan positieve, jezelf helpende ervaringen en ideeën meeneemt in de klas, zowel als docent als student, leerling. Kind of volwassene dat blijkt er niet toe te doen. 

Wel blijkt ertoe te doen in hoeverre je met al die ervaringen en ideeën, jezelf kunt reguleren. Oftewel: in hoeverre jij inzicht hebt in zogenaamde triggers, aanleidingen om in een reactie te schieten die je niet helpt te leren of les te geven in een klas of ook individueel. En in hoeverre je inzicht hebt om die triggers op een voor jou helpende manier te pareren, doordat je, al dan niet ondersteunt door anderen, bepaalde positieve ervaringen en ideeën hebt opgedaan. 

Een manier om te pareren is bijvoorbeeld een mooi kopje uitzoeken waar je naar kunt kijken of koffie uit kunt drinken als iets je even te veel wordt.

Een andere manier is om te gaan tekenen, droedelen. Wie heeft het vroeger niet gedaan en misschien nu zelfs nog wel eens... al die kriebeltjes in je schrift. Eerst in het linkerbovenhoekje en langzamerhand uitdijend in de kantlijn, toen schrijven nog normaal was in een klas (ik weet het, jaaaaaren terug ;-) ). 

Sommige mensen gaan wippen op hun stoel, bijten op hun nagels, draaien aan hun haar. Gaan diep zuchten, met hun voet wippen of zelfs zweten, rillen of met hun lippen smakken.

Het zijn allemaal reacties om om te gaan met stress en spanning. En de kunst is die stress en spanning zo te reguleren dat je weer in staat bent te gaan leren. Want tja, die pre-frontale-cortex, oftewel dat hoofd kan echt niet in de flight-freeze-fight-faint stand staan en ook nog iets opsteken van de omgeving.

Het was dus een dag voor mezelf. Omdat ik het heerlijk vind mijn pedagogisch-didactische vaardigheden te blijven aanscherpen. Omdat ik ook zeker weet dat als je zelfkennis hebt, over je eigen stresspunten, jouw traumakoffer,  je je studenten nog beter kunt begeleiden. Dus zo vulde ik mijn koffer en weet ik nu heel bewust dat het voor mij belangrijk is even de tijd te nemen om te landen. Door net wat eerder aan te komen dan de (in het geval van vandaag - andere) studenten bijvoorbeeld. Door een prettige stoel uit te kiezen en je zo te positioneren in de ruimte dat je daar een goed gevoel bij hebt. Door een kopje koffie te nemen. Uit een mooi kopje. Waarachter ik me even kan verschuilen als ik daar behoefte aan heb. 

Want ja, ook een docent heeft daar wel eens behoefte aan. Zelfs na bijna 40 jaar onderwijs.