#115 Trots

Er zijn van die gebeurtenissen die je nooit vergeet. Een van die gebeurtenissen die altijd rond Koningsdag minstens één keer in mijn geheugen oppopt is het Grunnens Laid. Het is een lied dat stamt uit 1919 en speciaal als volkslied is geschreven. Het staat symbool voor de band tussen stad en land en de trots van de Groningers.

Als meisje van zo'n jaar of acht moest ik het uit mijn hoofd leren. Dat viel nog niet mee want ik ben van oorsprong geen Groningse, we verhuisden begin jaren '70 vorige eeuw (lang geleden dus ;-) ), vanuit het Noord-Hollandse Nieuw Vennep naar het Oost-Groningse Scheemda. Dat was een van de meest schokkende gebeurtenissen uit mijn jeugd. Ik was totaal ontheemd, verstond helemaal niets van wat de kinderen zeiden en ook de leerkracht hielp daar niet in mee (hij bleek later een Fries te zijn, geen idee of hij Nederlands sprak maar ik begreep zijn Nederlands niet). Volgens de kinderen in de klas sprak ik 'hoog Hollands' en had ik rare kleren aan (mijn moeder maakte veel van onze kleding en ja, die was soms wat anders dan anders, vooral kleurrijker, ik had daar nooit eerder commentaar op gehad maar in het Oldambt hield men blijkbaar niet van kleur...). Het was een vervelend begin, ik werd gepest of genegeerd, miste mijn vriendinnetjes uit Nieuw Vennep. Gelukkig kwam rond die tijd ook een ander 'hoog Hollands' kind in de klas, Marieke Abbas. Zij kwam uit Voorburg. Ik heb haar al jaren niet gesproken of gezien maar zonder haar weet ik niet hoe ik die eerste maanden door had moeten komen...

Hoe dan ook, in april van dat eerste moeizame schooljaar leerde ik de coupletten van het Grunnens Laid uit mijn hoofd. Op 30 april werden alle kinderen om 10.00 stipt op het dorpsplein verwacht. Daar stonden we dan (ik en mijn zus) in onze witte jurkjes met daarop keurig geborduurde rood-wit-blauwe vlaggetjes, met ons blonde haar in staarten met oranje strikken. Geen idee wat ons te wachten stond. Daar kwam de fanfare van het dorp aan. Voorop enkele majorettes, oudere meiden met korte rokjes en hoge witte laarzen. En toen... toen brachten alle kinderen een aubade aan de burgemeester en de Koningin.

Het staat in mijn geheugen gegrift als het eerste leuke, gezellige en gezamenlijke wat ik in dat nieuwe dorp meemaakte. Alle kinderen zongen uit volle borst en ik zong mee. Eindelijk voelde ik me onderdeel van de klas, in Groningen, in Stad en Ommeland. Ik voelde me trots, daar op dat plein. 

Dus straks in mijn woonplaats Beetsterzwaag (Frl) waar Koningsdag altijd groots wordt gevierd, denk ik toch weer even aan dat Grunnens Laid. 

Ik zal het niet hardop zingen...